Kostiumy kąpielowe – ciekawostki i ich historia

Kostium kąpielowy ciekawostki i fakty

Ewolucja damskich kostiumów kąpielowych na przestrzeni XX wieku to coś więcej, niż tylko przypis do historii mody. To rozdział w dziejach rewolucji obyczajowej, która zmieniła oblicze Zachodu. Oto kilka kobiet, które w minionym wieku wpłynęły na dzieje kostiumu kąpielowego

Annette Kellermann i strój jednoczęściowy

Na przełomie XIX i XX wieku plażowe ubiory kobiet ograniczały plażową swobodę. Gdy w modzie męskiej królowały jednoczęściowe pasiaste kostiumy będące połączeniem podkoszulka i kalesonów, kobiety zażywające morskich kąpieli musiały opalać się w strojach, które trudno dziś uznać za swobodne. Typowy damski zestaw kąpielowy składał się wtedy z sukni zasłaniającej kolana noszonej w połączeniu z pantalonami sięgającymi przynajmniej do połowy łydki, a całość zaś uzupełniało obowiązkowe nakrycie głowy.

Sytuacja zaczęła się zmieniać wraz ze wzrostem mody na higieniczny – jak wówczas mawiano – tryb życia. Sport zyskiwał na popularności, a mężczyźni podczas zawodów pływackich zaczęli używać czarnych obcisłych kostiumów jednoczęściowych wykonanych z wełny, zbliżonych krojem do plażowych pasiaków.’

Ponieważ trening pływacki nie był zarezerwowany wyłącznie dla panów, kobiety podjęły pierwszą próbę pokonania pruderii, w imię zamiłowania do sportu.

Annette Kellermann, australijska pływaczka, gwiazda wodewili i aktorka, przeszła do historii jako pierwsza kobieta występująca publicznie w jednoczęściowym obcisłym stroju pływackim.

Z dzisiejszej perspektywy strój Kellermann wydaje się nader skromny, ale w pierwszej dekadzie XX wieku jego obcisły fason budził ogromne kontrowersje. W 1907 roku, u szczytu swej popularności, Kellermann została nawet zaaresztowana pod zarzutem siania zgorszenia, gdy pokazała się w swoim stroju na popularnej plaży nieopodal Bostonu, w samym sercu purytańskiej Nowej Anglii.

Ten incydent nie zraził australijskiej sportsmenki, która urosła do rangi symbolu walki o kobiecą niezależność. Słynęła nie tylko z wyczynów sportowych (trzykrotnie podjęła próbę przepłynięcia kanału La Manche), ale również z kontrowersyjnych występów aktorskich (jako pierwsza gwiazda kina pokazała się nago w ekranach kin, w 1916 roku, w obrazie „Córka bogów”). Także z przedsiębiorczości: wypuściła autorską linię strojów pływackich, które dziś uznaje się za jeden z najważniejszych kroków w ewolucji nowoczesnych kostiumów kąpielowych.

Micheline Bernardini i pierwsze bikini

W kolejnych dekadach kostiumy kąpielowe przechodziły dalszą ewolucję. Szczególnie po I wojnie światowej moda plażowa coraz odważniej wyzwalała się z dawnych konwenansów. Na plażach zaczęły pojawiać się nagie męskie torsy, a kobiece kostiumy, wciąż najczęściej jednoczęściowe, stały się bardziej swobodne. Odsłaniały nogi i podkreślały kształt sylwetki. Popularność zyskały kostiumy z głębokimi dekoltami na plecach, nawiązujące fasonem do wieczorowych kreacji.

Na prawdziwą bombę trzeba było jednak poczekać aż do 1946 roku. Dwóch projektantów – Jacques Heim i Louis Réard, niemal równocześnie zaprezentowało światu projekty dwuczęściowych kostiumów kąpielowych.

Projekt Heima, reklamowany pod nazwą „atom” jako „najmniejszy strój kąpielowy na świecie”, proponował odważny stanik i nieco bardziej skromne zasłaniające pępek figi. Początkowo zyskał większą popularność, ale to konkurencyjny projekt Réarda miał ostatecznie zawładnąć wyobraźnią publiczności i wytyczyć ścieżkę rozwoju dla mody plażowej na następne dekady.

Kostium, w deseniu druku gazetowego, składał się ze stanika oraz głęboko wciętych – nawet jak na dzisiejsze standardy – fig, wykonanych z dwóch trójkątnych kawałków materiału połączonych sznurkami. Réard miał niemałe trudności ze znalezieniem modelki, która zgodziłaby się zaprezentować stój. Zdecydowano się zatrudnić w tej roli Micheline Bernardini, 19 letnią striptizerkę z Casino de Paris.

Wybór okazał się strzałem w dziesiątkę. 5 lipca 1946 roku publiczność zgromadzona w paryskim kompleksie rekreacyjnym Piscine Molitor wstrzymała oddech, gdy piękna Bernardini zaprezentowała światu kostium kąpielowy „mniejszy niż najmniejszy na świecie”.

Réard nadał swojemu dziełu nazwę nawiązującą do głośnych wówczas testowych detonacji nuklearnych przeprowadzanych przez wojska amerykańskie w okolicach pacyficznego atolu Bikini. Gdy potężne bomby atomowe targały odległymi tropikalnymi wyspami, światem mody wstrząsnęła „bomba anatomiczna” w postaci fotografii przedstawiającej Bernardini w stroju Réarda, trzymającej w ręku sześcienne pudełeczko o wymiarach 51 na 51 milimetrów. Było to opakowanie dla pierwszych na świcie kostiumów bikini.

Brigitte Bardot – bogini strojów kąpielowych

Wkrótce bikini ze skandalizującej ciekawostki stało się strojem powszechnie akceptowanym na plażach w Europie i Stanach Zjednoczonych. W sukurs projektantom mody przyszło kino.

Pośród aktorek, które stopniu przyczyniły się do spopularyzowania bikini, należy wymienić francuską seksbombę Brigitte Bardot. W 1952 roku ukazał się film „Manina, la fille sans voiles”. Dopiero po sześciu latach doczekał się dystrybucji w USA, gdzie zawitał do kin pod tytułem „Manina, the Girl in the Bikini”. Tytułową dziewczynę w bikini zagrała 18-letnia wówczas Bardot. Film nie przeszedł do historii kina ze względu na swoją fabułę, lecz dzięki szokującym jak na tamte czasy kusym kostiumom kąpielowym, w których prezentowała swe wdzięki młoda aktorka.

Bardot szybko urosła do rangi bogini strojów kąpielowych, ponownie prezentując skąpe bikini w kultowym „I Bóg stworzył kobietę” (1956). Bardot spopularyzowała noszenie bikini w śródziemnomorskich kurortach na południu Francji.

Ursula Andress i James Bond

Współcześni kinomani świetnie pamiętają Halle Berry w filmie „Śmierć nadejdzie jutro” (2002), ale ujęcie dziewczyny Bonda wynurzającej się z fal oceanu wykorzystano już w pierwszym filmie o przygodach brytyjskiego agenta – „Doktorze No” z 1962 roku. W kultowej scenie wystąpiła piękna Ursula Andress, wcielająca się w rolę zbieraczki morskich muszli, Honey Ryder. Na pytanie bohaterki czy rozgląda się za muszlami, Bond (Sean Connery) odparł z rozbrajającą szczerością: „Nie, po prostu się przyglądam”.

Nie ma się co dziwić, Andress w bikini prezentowała się zjawiskowo, a bikini, w którym wystąpiła zapisało się nie tylko w historii kinematografii. Wyznaczyło również nowe trendy w modzie plażowej.

Peggy Moffitt i monokini

Lata 60. XX wieku, to czas rozpędzającej się rewolucji seksualnej. Projektanci mody bardzo często stawali w awangardzie piewców wyzwolenia, prezentując stroje coraz bardziej odkrywające kobiece ciało.

Projektant Rudi Gernreich w 1964 roku dał światu monokini – pierwszy w historii strój plażowy topless. Na kostium składały się czarne figi z wysokim stanem sięgające do połowy brzucha i zakończone dwiema wąskimi szelkami wiązanymi wokół szyi. Kostium był pozbawiony stanika i całkowicie odsłaniał piersi modelki Peggy Monffitt, która zaprezentowała go podczas sesji zdjęciowej dla magazynu „Women’s Wear Daily”.

Początkowo strój miał być jedynie wolnościowym manifestem, jednak Gernreich zdecydował się na jego komercyjną produkcję. Sprzedało się około 3000 egzemplarzy, lecz zachowały się tylko dwa przekazy o kobietach, które pokazały się monokini Gernreicha publicznie.

W 1964 roku jako pierwsza wystąpiła w nim tancerka Carol Doda, w klubie nocnym w San Francisco. W tym samym roku modelka Toni Lee Shelley pokazała się w monokini podczas wizyty na jednej z publicznych plaż w Chicago. Za swój wyczyn została aresztowana.

Zjawiskowe zdjęcie Peggy Monffitt w stroju Gernreicha jest jednym z symboli rewolucji seksualnej, a samo monokini, choć zbyt odważne, by zyskać popularność jako zwykły strój plażowy, dało początek współczesnym krojom kostiumów jednoczęściowych z szerokimi wycięciami biegnącymi wzdłuż bioder i talii.

Kostium kąpielowy ciekawostki: (c) Zakupy.Miasta.pl

Zobacz też:
>
>